Deel deze film
Regisseur Chie Hayakawa’s verrassende debuutfilm Plan 75 (2022) werd gedragen door een diep humanisme en een grote empathie voor haar personages. Die bijzondere kwaliteiten zien we ook terug in haar nieuwste film, het ingetogen en scherpzinnige Renoir. Daarin verplaatst Hayakawa ons naar het Japan van eind jaren tachtig, tijdens de hoogtijdagen van de economische zeepbel, en schetst zij een sobere, minimalistische verkenning van eenzaamheid, veerkracht en rouw, gezien door de ogen van een elfjarig meisje.
Fuki woont in een buitenwijk van Tokio met haar haar vader Keiji die lijdt aan terminale kanker en vaak in het ziekenhuis ligt. Haar moeder, Utako, probeert de zorg voor haar zieke man te combineren met een fulltimebaan en de opvoeding van hun dochter. Deze situatie zet het gezin onder druk en vergroot, ondanks de onderlinge genegenheid, de afstand tussen hen. Door de veelvuldige afwezigheid van haar ouders en het groeiende besef van sterfelijkheid zoekt Fuki houvast in haar verbeelding en haar interesse in telepathie. Ze beleeft haar jeugd grotendeels alleen en trekt zich als antistof tegen de boze wereld steeds meer terug in een eigen, betere fantasiewereld.