Deel deze film
Jaren nadat hij Iran heeft verlaten, keert de Afghaans-Nederlandse kunstenaar-filmmaker Dawood Hilmandi terug naar zijn ouderlijk huis. Hij portretteert in deze op IDFA met 3 prijzen bekroonde documentaire de band met zijn ouder wordende, autoritaire vader.
Paikar – Perzisch voor ‘oorlog’ of ‘krijger’ – is de gekregen titel van de Afghaanse kunstenaar-filmmaker Dawood Hilmandi. Zo wordt hij trots aangesproken door zijn ouders, maar in dit familieportret lijkt de bijnaam meer een last dan een zegen. In Paikar toont Hilmandi zijn terugkeer naar huis, waar hij de band met zijn autoritaire, ouder wordende vader wil herstellen. Hilmandi en zijn zeven broers en zussen wonen verspreid over de wereld, uit elkaar gedreven door oorlog. Zelf vond hij een thuis in Amsterdam, waar hij door de drukke straten slentert en nadenkt over de betekenis van ‘thuis’. Maar wat ís thuis? Hij ontvluchtte eerst Afghanistan, daarna Iran en later zijn strenggelovige vader. Na een groot verlies keert Hilmandi terug naar Iran om zijn vader van dichtbij te volgen. Ze kijken televisie, gaan samen naar de moskee en halen herinneringen op. Vervolgens reizen ze naar Afghanistan, waar ze tijdens een dreigende coronaperiode steeds dichter naar elkaar toe groeien. Ze vinden veerkracht in overleven en ervaren nieuwe vormen van vrijheid, te midden van tijden van grote onzekerheid. “Deze film maken was de beste manier om het intergenerationeel trauma te doorbreken”, aldus Dawood Hilmandi.