Deel deze film
In het indrukwekkende De Indische tafel van regisseur Pieter van Huystee blikken mannen van in de negentig, die wekelijks samenkomen voor een Indonesische lunch, terug op hun Indonesische jeugd waarover ze nooit spraken, maar die hen diep heeft gevormd.
Aan de hand van nooit eerder vertoonde beelden uit Japanse propagandafilms keren de mannen terug naar hun jeugd in de Japanse kampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Geboren in het koloniale Nederlands-Indië vóór de oorlog, reflecteren zij op hoe hun leven veranderde tijdens de Japanse bezetting: hun bestaan in de kampen, de bevrijding door de atoombom, de schaamte die daarmee gepaard ging, de strijd van jonge Indonesische vrijheidsstrijders, en hoe de oude koloniale macht terugkeerde in de vorm van nieuwe kapitalistische bedrijven zoals Shell, die meer winst maakten dan ooit tevoren.
Wat opvalt in hun verhalen is dat de mannen zelden spreken over wat de Japanners hen aandeden. In plaats daarvan vertellen ze over hoe ze hun vaders misten, en hoe die vaders tewerkgesteld werden, bijvoorbeeld aan de Birma-spoorlijn. Ze spreken over de honger en over hoe hun moeders werden geslagen.
Dagboeken vormen een terugkerende rode draad in de film. Eén man leest een passage die kort na zijn geboorte is geschreven, waarin zijn moeder hem aan zijn vader toont terwijl die in een Jappenkamp zat. Dit was de tweede en laatste keer dat zijn vader hem zag; later zou hij in het kamp overlijden. Hij leest de passage met tranen in zijn ogen en geeft daarna toe dat dit de eerste keer is dat hij erover heeft kunnen huilen.
Met hun verhalen over het koloniale verleden bieden de hoofdpersonen een uniek perspectief op deze geschiedenis. De film draagt daarmee bij aan het gesprek over hoe westerse landen hun koloniale geschiedenis onder ogen moeten zien en werkelijk moeten begrijpen.
Seniorenvoorstelling
Op vrijdagochtend 3 april een speciale seniorenvoorstelling. Lees hier meer.