Micmacs à tire-larigot

Italië, 2008, kleur, 105 minuten, scenario: Guillaume Laurent en Jean-Pierre Jeunet, regie: Jean-Pierre Jeunet, met: Dany Boon, André Dussollier, Yolande Moreau, Nicolas Marié.

Jean-Pierre Jeunet heeft ook in ons land geschiedenis geschreven met Amélie Poulain. Intussen heeft hij ook de romantische oorlogsfilm Un long dimanche de Fiançailles gemaakt. Maar dat is al weer 5 jaar geleden. En nu is hij helemaal terug met een film die even betoverend is als zijn voorgangers. Want het gebeurt zelden dat een film er van het begin tot het eind in slaagt een glimlach op je gezicht te toveren. Micmacs is een film die je meeneemt naar een wereld die zo heerlijk vreemd is dat je er gelijk in wilt vertoeven. Die je de ene seconde onbedaarlijk hard doet lachen om je meteen daarna een brok in de keel te bezorgen.
De prachtige openingsscènes zetten alvast de toon. In de Marokkaanse woestijn zien we hoe een bommenspecialist om het leven komt. De man is de vader van de jonge Bazil, die naar een weeshuis wordt gestuurd als zijn moeder het verlies van haar man niet kan verwerken. Jaren later werkt Bazil in een videotheek waar hij op een avond door een zeer ongelukkig toeval betrokken raakt bij een criminele afrekening. Hij krijgt een afgeketste kogel in zijn hoofd en raakt in een coma. De scène waarin Bazil in coma ligt en de chirurgen in de operatiekamer door middel van kop of munt bepalen of ze gaan opereren, is hilarisch. Hij komt tenslotte uit de coma, maar is inmiddels wel zijn baan en zijn huis kwijt. Bovendien heeft hij last van bijwerkingen van de operatie. Berooid sluit hij zich aan bij een bont gezelschap zwervers, die leven van het afval van de consumptiemaatschappij. Samen met zijn nieuwe kameraden – een uitvinder, een slangenvrouw, een moederlijk type – wordt er een hoofdkwartier ingericht. Deze scène mag wel gezien worden als hoogtepunt van de film. Werkelijk oogverblindend mooi van vormgegeving. Je komt ogen tekort om alle visuele vondsten op waarde te schatten. Vanuit het hoofdkwartier wordt een complexe wraakactie op touw gezet, die zich richt op de concurrerende wapenfabrikanten die Bazils leven overhoop hebben gehaald.
Micmacs à tire-larigot is een film die gelukzalig van de hak op de tak springt, zonder dat het ook maar een moment irriteert. Is de film het ene moment een ode aan de stomme films van Buster Keaten en Charlie Chaplin, een ogenlik later verwijst Jeunet alweer vrolijk naar de Amerikaanse film noir. De geweldigste scènes zijn echter de momenten waarop Bazil en zijn vrienden de twee wapenfabrikanten op uitgekiende wijze tegen elkaar uitspelen. De volkomen krankzinnige plannen waarmee de groep op de proppen komt, resulteren in de meest doldrieste avonturen die uiteindelijk samenkomen in het prachtige einde. (BN)