Villa Amalia

Frankrijk, 2009, kleur, 103 minuten, scenario: Julien Boivent en Benoît Jacquot, regie: Benoît Jacquot, met: Isabelle Huppert, Jean-Hughues Anglade, Xavier Beauvois.

In het fascinerende Villa Amalia van de Franse regisseur Benoît Jacquot maakt actrice Isabelle Huppert wederom grote indruk als de enigmatische concertpianiste Ann Hidden. Voorheen heette ze Anne-Eliane Hidelstein, totdat ze alle schepen achter zich verbrandde en een geheel nieuw leven begon. Het is de vijfde film die deze fantastische actrice tezamen met Jacquot maakt. Gebaseerd op de gelijknamige, veelgeprezen roman van Pascal Quinard is Villa Amalia een intrigerende film over definitief afstand nemen van een bestaan dat je ooit geleid hebt. En hoewel dat proces bij Ann al lang aan de gang is, komt voor haar het breekpunt als ze haar vriend Thomas (Xavier Beauvois) in de armen van een andere vrouw betrapt. Liever dan met een andere man een soortgelijk leven op te bouwen, wil ze haar oude leven en identiteit uitwissen. Van het ene moment op het andere zet ze een punt achter haar carrière en ontdoet zich in allerijl van al haar bezittingen. En nog een keer, voor de laatste maal, bezoekt ze haar zieke moeder en haar vriendinnen. De enige voor wie nog plaats is in haar nieuwe leven, is haar oude jeugdvriend Georges (Jean-Hughes Anglade). En om de laatste sporen van haar oude identiteit uit te wissen meet ze zich een heel ander uiterlijk aan en gooit ze haar credit cards en mobieltje weg. Zonder vast opgezet plan en zo vrij als een vogeltje vertrekt ze dan naar een zonnig Italiaans eiland waar ze een huisje met de naam Villa Amalia huurt bij een weerbarstig oudje met wie ze verwantschap voelt.
In Villa Amalia onthoudt Jacquot zich nadrukkelijk van psychologiseren. Slechts door haar handelingen en de sporadische contacten die ze al dan niet toevallig heeft, wordt er een tipje van de sluier van Ann’s mysterie opgelicht. Zo komen we te weten dat ze een broertje had die op zesjarige leeftijd overleed en dat haar Joodse vader, een bohémien die kampt met zijn familie’s oorlogsverleden, haar en haar moeder al vroeg in de steek liet. Dat alles maakt dat de fantasie van de kijker geprikkeld wordt en hij er toe aangezet wordt zelf zich een beeld van deze fascinerende, enigmatische vrouw te vormen. Villa Amalia eindigt uiteindelijk in een idyllische sfeer. Maar gedurende de film is er ook veelvuldig sprake van existentiële vervreemding, die nog verdiept wordt door de hypnotiserende muziek van Bruno Coulais. (DH)