J. Edgar staat voor de FBI baas Edgar J. Hoover, de beruchte FBI baas die Amerika meer dan een halve eeuw in een rechts-radicale wurggreep hield. De onverwoestbare Clint Eastwood heeft over hem een fascinerende biopic gemaakt die zowel kwaad maakt als ontroert. Hoover leidde de FBI van 1924 tot zijn dood in 1972 en transformeerde haar van een onbeduidend bureautje tot een machtig en professioneel geleid instituut. Een staat binnen een staat, waarin hij meedogenloos en met weinig respect voor de burgerrechten iedereen die in zijn ogen de veiligheid van de V.S. bedreigde, vervolgde. En door zijn geheime dossiers over hun privéleven had hij zelfs presidenten die hij ‘diende’, in zijn macht. Maar zijn eigen privéleven hield hij angstvallig geheim. Wat leidde tot geruchten dat hij homoseksueel was, een geheime relatie had met zijn rechterhand Clyde Tolson en in travestie gesignaleerd zou zijn. De film laat in het midden of dat ook allemaal waar is. Wel maken Eastwood en scenarioschrijver Dustin Lance Black (bekend van Milk) van Hoover’s onderdrukte (homo)seksualiteit de sleutel tot zijn persoonlijkheid. En die zieke en chaotische (neurotische) persoonlijkheid heeft niet alleen zijn weerslag op zijn werk en zijn directe omgeving, maar op de hele natie. Want door zijn eigen angst voor alles wat de status quo bedreigde en wat anders was, op de Amerikaanse bevolking over te brengen, creëerde hij een permanente voedingsbodem voor angst, haat en paranoia. De structuur van J. Edgar leunt enerzijds op de opgesmukte memoires die de oude Hoover aan een medewerker dicteert en anderzijds op een feitelijke werkelijkheid die Eastwood en Lance daartegenover stellen. Waardoor Hoover tevoorschijn komt als een megalomane fantast die zelf geen onderscheid kan maken tussen feiten en fictie. In zijn pathologische zucht naar erkenning en bewondering was hij jaloers op het succes van zijn medewerkers en ging hij met hun pluimen strijken. En als Tolson terecht suggereert dat hij voor hem gekozen heeft, begint hij tot diens ontsteltenis weer over een huwelijk met een vrouw te praten. Maar of ze in hun verbondenheid nu wel of niet verder gingen dan stiekem elkaars hand vasthouden, feit is dat de scènes samen op fraaie wijze een tip oplichten van de sluier over de mythe Edgar. (DH)