Het is nauwelijks te geloven dat Tyrannosaur een regiedebuut is. De Britse acteur en scenarioschrijver Paddy Considine toont daarin zoveel filmisch talent en gevoel voor medemenselijkheid dat het niet verwonderlijk is dat zijn film overall in de wereld bejubeld en onderscheiden is. Geheel in de traditie van het Britse social realisme is Tyrannousaur compromisloos en confronterend en lijkt er weinig of geen ruimte voor verlossing. Maar de film is ook een prachtig, invoelend en ontroerend portret van gewonden zielen. De problemen van de personages worden niet zozeer door de sociale omstandigheden, maar door psychische factoren veroorzaakt. En hoewel fictie, is Considine’s film sterk autobiografisch getint. Want het hoofdpersonage Joseph vertoont hetzelfde pathologische gedrag als Considine zelf, bij wie onlangs het Syndroom van Asperger werd vastgesteld. Op briljante wijze vertolkt acteur Peter Mullan de alcoholistische, werkloze weduwnaar Joseph die woont in een troosteloos stadje in de Midlands. Daarbij heeft Joseph een explosief karakter, waardoor hij een gevaar voor anderen en zichzelf is. Sinds hij in een vlaag van woede en dronkenschap zijn dierbare hond heeft doodgeschopt en zijn beste vriend met kanker op sterven ligt, lijkt zelfdestructie nog zijn enige doel. Tot hij op een dag na weer een gewelddadige ruzie de liefdadigheidswinkel van de zachtaardige, christelijke Hannah binnenvlucht. Als Hannah zich dan over hem ontfermt en voor hem bidt, breekt hij en rollen er tranen over zijn wangen. Het is het keerpunt in zijn leven, want Joseph is overal tegen bestand behalve tegen belangeloze goedheid. En langzamerhand ontstaat er een band tussen de twee. Een romantisch happy end lijkt echter niet voor hen weggelegd. Want Hannah blijkt een geheim met zich mee te dragen, waardoor ze nog kwetsbaarder is dan Joseph. Haar ogenschijnlijk respectabele echtgenoot James is een wandelende tijdbom die haar treitert en mishandelt om vervolgens berouwvol in tranen uit te barsten. Dat maakt dat Hannah steeds meer in tweestrijd komt met zichzelf. Als ze uiteindelijk tot een meedogenloze keuze komt, heeft dat verstrekkende gevolgen. Actrice Olivia Colman geeft deze door jarenlang huiselijk geweld geconditioneerde vrouw op grootse wijze gestalte. (DH)