Een van de centrale thema’s in het machtige werk van filmer Roman Polanski is het dunne laagje beschaving waarmee de mens het moet doen. Te snel en onnodig staan zij elkaar naar het leven. Opmerkelijk vaak gaat het in Polanski’s films om mensen bij wie plotseling, doordat ze met elkaar in een kleine ruimte opgesloten zitten, hun primitieve, agressieve aard tevoorschijn komt. Dat geldt ook weer voor zijn nieuwste film Carnage. Deze hilarische zwarte komedie is de filmadaptatie van het succesvolle toneelstuk Le dieu du carnage van de Franse toneelschrijfster Yasmina Reza. Polanski heeft de handeling daarvan naar New York verplaatst. Op de door hem toegevoegde beginscène en epiloog na speelt Carnage zich helemaal af in het New Yorkse appartement van Penelope en Michael Longstreet. Daar ontvangen ze een ander ouderpaar Nancy en Alan Cowan om de gevolgen van de ruzie tussen hun zoons te bespreken. Wat begint met geforceerde beleefdheid, wederzijdse tolerantie en verzoeningsgezindheid krijgt echter al snel grove en asociale trekjes. Met name tussen de links geëngageerde Penelope en de cynische, onophoudelijk telefonerende Alan botert het niet. En gaandeweg ontaardt het steeds meer in een verbaal bloedbad, waarbij ze elkaars wijze van opvoeden en zelfs van leven bekritiseren. Maar als dan Nancy Penelope’s zeldzame kunstboek heeft ondergekotst, Alan zijn mobiele telefoon in de vaas met tulpen ziet belanden en Michael in een poging tot kalmering de Scotch tevoorschijn haalt, barst de hel helemaal los. Dan worden ook de breuklijnen tussen de echtparen zichtbaar. Ze komen als individuen met getrokken messen tegenover elkaar te staan, soms in wisselende allianties, maar uiteindelijk alleen. Carnage is niet alleen een venijnige, messcherpe satire, maar ook een verrassend komische film, waarin volop om die nare, kleingeestige mensen gelachen kan worden. En met de perfecte harmonie erin tussen acteurs, camerawerk en montage bewijst Polanski zijn onverminderde meesterschap. Maar deze acteursfilm staat en valt natuurlijk met het acteerwerk en die is ronduit fantastisch. Met als hoogtepunt de verachtelijke, maar onweerstaanbare Christoph Waltz. (DH)