De films van de gerenommeerde Spaanse filmmaker Pedro Almodóvar zijn een genre op zich. Zo zette hij eerder het melodrama volledig naar zijn hand. En nu hij zich met La Piel que habito voor het eerst aan horrorelementen waagt, gaat dat wederom op. Want eerder dan een doorsnee horrorfilm is deze film opnieuw een eigenzinnig melodrama waarin Almodóvar elementen van de klassieke horror vermengt met die uit het melodrama, science fiction en de film noir. Schokeffecten blijven dan ook achterwege en er vloeit nauwelijks bloed. Bij La Piel que habito werkte Almodóvar voor het eerst sinds twintig jaar weer samen met de acteur die hij groot heeft gemaakt, Antonio Banderas. En diens knappe, onderkoelde vertolking van de gestoorde plastische chirurg Robert Ledgard is zonder meer de beste uit zijn carrière te noemen. Deze Dr. Ledgard is een wereldvermaard, alom geprezen expert op het gebied van de huidtransplantatie. Maar hij blijkt er ook een dubbelleven op na te houden. In zijn luxueuze villa nabij Toledo, waar hij zijn eigen laboratorium en operatiekamer heeft, houdt hij een jonge vrouw gevangen. Het is op haar dat hij in het geheim zijn transgenetische experimenten uitprobeert, en wel het overbrengen van de genetische eigenschappen van dierenhuid op een menselijk persoon. We komen te weten waarom hij zo geobsedeerd is door de ontwikkeling van die kunsthuid. Jaren geleden pleegde zijn vrouw namelijk zelfmoord, nadat haar gezicht na ernstige verbrandingen verminkt was. Maar dat blijkt niet de enige tragedie in zijn leven te zijn. Ook verloor hij zijn tienerdochter door dramatische gebeurtenissen. En nu is hij uit op wraak op de jongeman die hij daarvoor verantwoordelijk houdt. En zo blijkt de charmante, briljante chirurg eigenlijk een tragische en duistere antiheld. Ook in La Piel que habito treffen we weer de bekende Almodóvarthema's aan, zoals obsessionele liefde, verraad, familie en wisselende identiteit en geslacht. De transformatie die hier plaatsvindt, geschiedt echter tegen de wil van het desbetreffende personage in. Maar zelfs dan, zo blijkt in de wonderlijk ontroerende slotscène, blijft zijn wezen toch nog onaangetast. Almodóvar geeft in zijn nieuwste film opnieuw blijk van een steeds grotere stilistische verfijning. Zijn film is van een grote schoonheid. Met een fraaie vormgeving en dito camerawerk. En met een overweldigende soundtrack van huiscomponist Alberto Iglesias. (DH)